دوستان عزيزم، بزرگان. سروران. گرچه بازِِِى روزگار مرا هم مثل خيلیهای ديگر از ايران فعلا جدا کردہ است، اما نفس اتفاقاتی کہ در اين چند شب در تلويزيون ايران شاهد بوديم، در تاريخ رسانہای ما بینظير بود. آنقدر ذوق زدہام کہ حتا نتيجہ اين انتخابات، هر چہ باشد از اين شعف کم نميکند.... عالی بود. بحث ... دعوا... ديالوگ...اين راہ بیبازگشت است حتی اگر نتيجهاش بہ عمر من و شما قد ندهد. من خود بہ عنوان شهروند کوچکی کہ در آن مملکت زندگی توام با ياس را تجربہ کردم حالا مانند کودکی ذوق زده شما را بہ درک اين اميد بزرگ توصيه ميکنم اميدی که یک سال زندگی و سفر بہ جاهای مختلف واقعا آنرا ايجاد نکرد. ما چه بخواهيم چه نہ محکوميم کہ دلمان برای ايران بتپد. محکوميم که به آيندہ ای ايده آل و کشوری آزاد اميدوار باشيم. مقصد دور است ولی اين رفتن بی بازگشت است. از قافلہ عقب نمانيد. رای بدهيد. به هر کسی کہ دوست دارید. ... خواهش ميکنم ... فقط ...رای... بدهيد.
کوچک همہ شما
محسن نامجو
۸ ژوئن
۲۰۰۹
وين















